Sinds de besparingen op USAID zijn al meer dan 600.000 mensen overleden aan behandelbare ziekten, zo citeert 11.11.11 in haar rapport van eind januari cijfers van Boston University. Volgens The Lancet kan het aantal bijkomende doden tegen 2030 oplopen tot 14 miljoen. Het Institute for Security Studies stelde dat ‘Trumps besparingen op hulp volgend jaar nog eens 5,7 miljoen Afrikanen in extreme armoede kunnen duwen’. En de lijst met verwoestende humanitaire gevolgen is nog veel langer.
‘Kan zijn’, zegt Vijay Prashad, directeur van het Tricontinental Institute for Social Research, maar hij is blij dat het Amerikaanse imperialisme zijn humanitaire arm verliest. Op de vraag waarom antwoordt hij: ‘Landen uit het Globale Zuiden zijn afhankelijk van overheidsmiddelen uit de VS omdat we onze eigen grondstoffen niet controleren en niet zelf de nodige structuren opzetten om belastingen te innen. Wij zouden onze eigen sociale welvaartsstaten moeten financieren in plaats van te hopen op humanitaire budgetten uit Washington.’ Dat was de reden dat de toenmalige Boliviaanse president Evo Morales in 2013 USAID het land uit zette, en waarom zijn Filipijnse collega Rodrigo Duterte in 2017 dreigde hetzelfde te doen.
De sluiting van USAID lijkt niemand onbewogen te laten. Je kan de reacties onderverdelen in vier grote categorieën, schrijft de Indiase onderzoeker Mohammad Amaan Siddiqui: ‘Eerst zijn er de vele reacties van groepen die klagen over het stopzetten van “levensreddende hulp”. Ten tweede zijn er degenen die vrezen dat Rusland of China de leemte zullen vullen die gecreëerd wordt door de beslissing van de VS.’
‘Een derde soort reacties komt van mensen die blij zijn dat er nu minder geld verspild zal worden aan projecten die de Amerikanen toch niet ten goede zullen komen. En ten slotte is er het kamp van degenen die al decennia ijveren voor het opdoeken van USAID omdat de organisatie “onderdeel is van het Amerikaanse imperialisme”.’
Gie Goris, 4 maart 2026
Bron: MO* Magazine