Elke dag proberen mensen op de vlucht de grens naar Europa over te steken. Ze zoeken veiligheid, bescherming en een kans op een toekomst zonder geweld. In plaats daarvan komen velen tegenover wat activisten en mensenrechtenverdedigers documenteren als pushbacks: gewelddadige terugdrijvingen bij de grens, vaak zonder toegankelijke asielprocedures en met schendingen van mensenrechten. No Name Kitchen heeft talloze getuigenissen van slachtoffers, deze tonen een patroon dat niet meer als toeval kan worden bestempeld. Dit gaat over echte mensen die geconfronteerd worden met geweld, vernedering en gevaar.
In augustus 2025 probeerde een jongeman met vijf anderen de grens bij Plitvice Jezera, Kroatië, over te steken. Toen ze werden ontdekt door politieagenten, ging het mis. De jongeman viel, zijn zicht werd wazig en hij verloor kort het bewustzijn. Tien minuten later werd hij verward wakker, niet omringd door hulpverleners, maar door politieagenten die hem in zijn rug schopten omdat ze dachten dat hij deed alsof hij bewusteloos was.
Zijn oog bloedde hevig, toch kreeg hij geen medische hulp. De politie pakte zijn telefoon en geld af, sloeg de telefoon kapot en weigerde hem naar het ziekenhuis te brengen. Voor hem werd de grens oversteken niet alleen een poging tot een nieuw begin, maar ook een confrontatie met brute macht.
Bron: 11.be